Testing, testing..

Nadeszła ta chwila kiedy ja porwę się na ocenę produktu, zaznaczam tutaj że subiektywną. Piszę opinię na podstawie własnych odczuć i pod wpływem chwili – zadowolona jestem niezmiernie!

Wolnowar

Urodziny mam wprawdzie za jakiś czas jeszcze, ale M. postanowił bogatszy o wiedzę czego chce sprawić mi prezent już teraz. Nie żebym przekonała go wizją mniejszych rachunków, ograniczenia smażenia do niezbędnego minimum i pięknymi oczami. Jak już dowiedział się czego moje serce pragnie najbardziej – postanowił nie czekać. I chwała mu za to!

Uposażył mnie w nową kuchenną zabawkę: Wolnowar, najprostszy model Russel Hobbs Cook@Home (19790-56 gdyby kogoś interesowały cyferki). Model nie skomplikowany: naczynie, pokrywka, grzałka i pokrętło nie wymagające studiów. Oczywiście jako typowa baba najważniejsze było dla mnie czy pasuje do mojej wymuskanej fioletowej kuchni – pasuje! Jest oszczędny w formie, nie ma żadnych bajerów. Wizualnie robi wrażenie bardzo poprawne i solidne.

wolnowar

Producent w instrukcji obsługi (która swoją drogą jest jak całe urządzenie, nie przesadzona i zaopatrzona w kilka podstawowych rad) wymienia zalety wolnego gotowania:

zdrowie – proces wolnego gotowania zmniejsza utratę witamin i zachowuje więcej składników odżywczych i smakowych

oszczędność – długie powolne gotowanie umożliwia zmiękczenie i skruszenie tańszych, twardszych mięs zużywając tylko jedną czwartą mocy na małym palniku przeciętnej płyty

wygoda – przygotuj składniki poprzedniego dnia wieczorem, włóż do wolnowaru, smaczny posiłek czeka, kiedy wrócisz do domu

Brzmi pięknie, prawda? I takie właśnie jest. Wprawdzie nie miałam tańszego mięsa, ale twarde na pewno, które idealnie nadawało się do testu. Zaopatrzyłam się w weekend nieświadomie w piękną wołowinę, wołała do mnie zza szyby w sklepie – taka była ładna. Jak to ja standardowo – zaopatrzyłam się, ale pomysłu nie miałam, więc wolnowar spadł mi z nieba w poniedziałek. Wrócę jednak do tego za chwilę, wpierw trochę jeszcze o samym sprzęcie.

  1. Opcje gotowania mamy tutaj trzy: tradycyjne wolne oraz szybkie duszenie. Dodatkowo ostatnia funkcja na pokrętle służy do podtrzymywania temperatury tego co już jest w garze.
  2. Producent zaleca przed włożeniem składników do naczynia rozgrzać je (poziom 2) oraz żywność obsmażyć na patelni – przepisy w internecie widziałam różne, nie wszystkie trzymały się tej zasady.
  3. Wolnowar zajmuje jednak na moim ograniczonym blacie trochę miejsca, wyparł więc nie używany od wieków mikser i dostojnie zasiadł obok ekspresu i blendera (brata z tej samej firmy)
  4. Jedyny minus tego modelu to brak możliwości włożenia naczynia do piekarnika, nie nadaje się niestety. Mam za to szklaną pokrywkę i mogę na bieżąco kontrolować wygląd potrawy. No i ten komplet mogę wsadzić do zmywarki, więc jakoś przeżyję bez piekarnika.
  5. Zapach – rzeczywiście jest przyjemniejszy niż podczas tradycyjnego gotowania. Nie tak intensywny, a do tego nie ma szans żeby pojawiła się w nim choć drobna nutka spalenizny (no chyba że pomylicie programy..)
  6. Potrawy do przygotowania w wolnowarze to przede wszystkim gulasze, pieczenie oraz długo ‚pyrkające’ buliony. Wiem też o robieniu mleka kokosowego (maya.the_bee – to ta Pani na to wpadła). Ogólnie mam zamiar kombinować teraz na całego.

Wracając do gulaszu, oto i on.

gulasz


  • 400 g wołowiny
  • 1 kalarepa
  • 1 marchewka
  • 1 cebula
  • 200 g pieczarek
  • 3 średnie pomidory lub 1/2 puszki nie krojonych
  • Przyprawy: sól, pieprz, rozmaryn
  • olej kokosowy

1. Wrzucić drugi poziom w wolnowarze na 20 minut, niech się rozgrzeje.

2. Mięso pokroić w średnią kostkę, natrzeć olejem kokosowym i pieprzem. Odstawić na czas krojenia warzyw: cebulę w piórka, kalarepę z marchewką w kosteczkę i pieczarki dowolnie. Wołowinę obsmażyć na mocno rozgrzanej patelni z każdej strony. Przełożyć do naczynia wolnowaru, zmniejszyć grzanie do jedynki.

3. Na tej samej patelni obsmażyć wpierw cebulę, dorzucić pokrojone pieczarki i gdy puszczą wodę dosypać marchew z kalarepą. Przemieszać i przytrzymać na patelni przez około 5 minut. Przykryć warzywami mięso.

4. Znów nie myjąc patelni obsmażyć niedbale pokrojone pomidory, aż będą miały konsystencję rzadkiego sosu z kawałkami. Przełożyć do wolnowaru – patelnię można umyć!

5. Doprawić do smaku, podlać wodą w razie konieczności (ok. pół szklanki wrzątku) i bardzo delikatnie przemieszać. Zakryć pokrywką i zapomnieć na 8-10 godzin, ewentualnie tak jak ja można iść spać.


Jakie mam wrażenia już po pełnym teście? No jest genialnie. Samo się robi! Przygotowanie składników zajęło mi akurat te 20 minut kiedy wolnowar się rozgrzewał, więc i tak oszczędność czasu. Do tego ten zapach jak rano wstałam. Uważam, że 80% smaku tkwi właśnie w zmyśle węchu, więc najadłam się po prostu po przebudzeniu. M. nie narzekał, że ‚śmierdzi’ więc dla niego chyba też było dobrze. Mięso wyszło miękkie i rozpadające się, a przy tym zachowało cały cudowny smak wołowiny. Warzywa tak samo. Bałam się zupełnie nie potrzebnie rozgotowanej papki.

Jestem zachwycona, polecam wolne gotowanie z całego serca. Już szykuję się do zakupu całej kury w weekend i zrobienia zapasów pulled chicken. Chyba mam nowego najlepszego przyjaciela.


Do wyboru wolnowaru na prezent przekonały mnie dwie recenzje w internecie: Ziołowy Zakątek oraz Gruszka z Fartuszka.

Wpis ten nie jest w żaden sposób sponsorowany (poza moim zachwytem..).

Reklamy

2 thoughts on “Testing, testing..

  1. Pingback: Udzik duszony. | Emkreacja.

  2. Pingback: Niezbędny „zbędnik” kuchenny. – Emkreacja.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s